کیش پارسایان

گریه عارف بر سیدالشّهداء علیه السلام گریۀ شوق است و عشق نه از روی احساسات

«....آن گریه‌ای که او می‌کند با این گریه احساسی ما دیگر خیلی تفاوت دارد . آن اشکی که او می‌ریزد آن اشک شوق است. نه به خاطر همین تحت تأثیر احساسات قرارگرفتن. دیدیم دیگر در مجالس مردم گریه‌شان نمی‌آید، آن کسی که دارد می‌خواند به هر وسیله‌ای می‌خواهد گریه را به هر جوری با هر جان کندنی می‌خواهد. بابا مردم گریه نمی‌کنند نکنند دیگر ول کن، بابا بگذار بروند خانه‌شان. دیگر چه کار داری اینقدر می‌خواهی.....

 بعد هم به خاطر اینکه مجلس خودشان گرمتر بشود و...، می‌گویند هر کس بیشتر امام حسین را دوست دارد بیشتر بزند بر سرش، بیشتر فلان بکند، نه آقاجان، با زدن بر سر و سرشکستن و خون آوردن کسی ولایت آنها را پیدا نمی‌کند، با یک جو عقل و با یک جو فهم، ولایت آنها پیدا می‌شود. در سر زدن همه می‌زنند در سر، همه دارند این را انجام می‌دهند. بروید روز عاشورا در همین روز اربعین ما توفیق پیدا کردیم عتبات مشرف بودیم. چقدر آمدند همین جا، قمه می‌زدند، چه می‌کردند، خیلی از همین ایرانی‌هایی که آمده بودند در آنجا در همین چند روز پیش در همان روز اربعین، این‌ها در روز قمه می‌زد، شب من در حرم می‌دیدم چه حرف‌های رکیک که واقعاً شایسته یک نفر شیعه در خیابان نیست دارند در حرم به همدیگر می‌زنند. خوب حالا این‌ها هم، چون قمه زدند و زخم سرشان پیداست و اینها مسئله تمام است؟! این احساسی برخورد کردن است. امام حسین خودش را به این روز انداخت که فهم ما را زیاد کند...»

نفحات انس  جلسه اوّل  دقیقه  1،44 (مجموعه مصاحبات با آیت الله سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی دام ظله درموردشخصیت عرفانی ایت الحق  سیدهاشم حداد بزرگترین شاگردآیت سیدعلی آقا قاضی رضوان الله علیهما)